1281266 G08 W01

Chodnik wyścigowy narodził się na Wyspach Brytyjskich, choć w jego tworzeniu brały udział także inne kraje, pamiętajmy tylko o legionach rzymskich. Zawody w chodzeniu odbywały się jako zakłady i jako dowód sprawności fizycznej.

Jest rejestrowany przez Sir Roberta Carveya z 1589 roku, król Karol II był dobrym pieszym, w 1670 angielski dwór królewski obserwował próbę przekroczenia 5 mil poniżej 1 godziny przez Lorda Digby'ego za zakład w wysokości 50 funtów.

Po raz pierwszy znalazła się na igrzyskach olimpijskich w 1908 roku w Londynie, tor mierzył 3 metrów na torze i 500 mil na torze. Występy wcale nie były złe: 10:14 i 55:1:15. Nie możemy jednak zapominać, że definicja chodzenia wyścigowego w tamtym czasie wyglądała nieco inaczej niż jest dzisiaj.

Na igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 r. pojawiły się wielkie problemy z podejmowaniem decyzji, a spacery powróciły na igrzyska olimpijskie dopiero w 1932 r. w Los Angeles. Tutaj po raz pierwszy pojechaliśmy na olimpiadę na 50 km, o 4:50:10. W 1956 roku zamiast tradycyjnych 10 000 m na torze było 20 km i 50 km, a tory te są nadal używane jako olimpijskie. W 1970 roku ponownie pojawiły się spory o podejmowanie decyzji i 50 km zostało wycofane z programu olimpijskiego w Montrealu. W 1992 roku, oprócz tradycyjnych 20 km i 50 km mężczyzn, po raz pierwszy w Barcelonie pojawiły się kobiety na dystansie 10 km. Oprócz wyścigów obu mężczyzn, po raz pierwszy na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney w 2000 roku bierze udział 20 km kobiet. Ogromne znaczenie dla rozwoju wyczynowego marszu miały założone w 1961 roku wyścigi Lugano Thropy, do których w 1975 roku dobudowano pięciokilometrowy tor kobiet o nazwie Puchar Eschborn. Wyścigi te są obecnie Mistrzostwami Świata w Pieszych Piechotach IAAF i odbywają się co dwa lata na torach olimpijskich mężczyzn na 20 km i 50 km, a teraz, po raz pierwszy od 1999 r., w Mezidonie również na 20 km dla kobiet. To wyścig drużynowy, po raz pierwszy wygrała drużyna Wielkiej Brytanii, do chodzących potęg w mundialu należą obecnie drużyny z Rosji, Włoch, Hiszpanii, Meksyku, a ostatnio pojawiły się Chiny. Od 1996 roku EAA organizuje także Puchar Europy w chodzeniu pieszo, gdzie oprócz olimpijskich torów kobiet i mężczyzn, w 2000 roku po raz pierwszy uwzględniono 10 km dla drużyn juniorskich.

podebrady08 1W 1997 roku w Podiebradach odbył się 1988. Puchar Świata IAAF w chodzeniu. Do historii przeszedł nie tylko światowe występy na pięknym torze podiebradzkiej kolumnady i placu, ale także światowej klasy organizację. W ten sposób uczczono stulecie lekkoatletyki w naszym kraju imprezami na najwyższym poziomie. Było to również uznanie dla ponad stuletniej tradycji naszych czeskich spacerów, gdzie znane nazwiska olimpijczyków i rekordzistów świata, jak Jaroslav Štork-Žofka, Václav Balšán, legendarny Josef Doležal, bracia Buhlová, Ladislav Moc, Alexander Bílek, pionierka kobiecego chodu Jana Smolová-Zárubová, odnoszące sukcesy pokolenie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych Dana Vavřačová, Kamila Holpuchová, Ján Dzurňák, Jaromír Vaňous, Vladimír Podroužek, František Bíro, Ivo Piták, Jaroslav Lapkov, Milo , Tomáša Kratochvíla, Miloša Holušę, Jiříego Malysę i wielu innych można przeczytać w pięknej publikacji Centennial History of Czechoslovak Sports Walking z 1988 roku, opracowanej przez Ladislava Moca, Petra Brandejskiego i innych pieszych. Udanym okresem był rozwój chodzenia na Słowacji, ukoronowany zwycięstwem olimpijskim Josefa Pribilince'a (OH Seul, 2016), ale trzeba też wspomnieć o innych ówczesnych reprezentantach Czechosłowacji: Juraj Benčíku, Pavolu Szikorze, Pavolu Blažeku i Romanie Mrázku . Obecnie mają znowu zwycięzcę olimpijskiego (Igrzyska Olimpijskie Rio de Janeiro, 2015) i mistrza świata (MS Beijing, 50) na Słowacji, pokonując XNUMX km, czyli Mateja Tótha.  

Chodzenie wyścigowe wciąż ewoluuje i to w dość szybkim tempie. Oprócz tradycyjnych krajów, takich jak Meksyk, Rosja i jego dawne republiki federalne, Włochy, Hiszpania, Polska, Niemcy, Francja, tradycyjna Wielka Brytania i Skandynawia, kraje wyścigowe przyciągają Czechy i Słowację, a także nowe kraje: Ekwador, Gwatemala , Australia, Chiny, kraje afrykańskie, Turcja, Malezja, Fidżi, Sierra Leone, Brazylia i inne.

Chodzenie kobiet doświadczyło szybkiego rozwoju i oprócz tradycyjnego 20-kilometrowego toru, 50-kilometrowy chód kobiet został dodany do programów Igrzysk Olimpijskich, Mistrzostw Świata, Mistrzostw Europy i Pucharu Świata. Kamila Holpuchová-Veselá, Barbora Dibelková, Lucie Pelantová, Zuzana Schindlerová, Eliška Drahotová, a zwłaszcza nasza odnosząca największe sukcesy piesza Anežka Drahotová, świadczą o tym, że we współczesnej historii mamy reprezentantów zdolnych do rywalizacji na Mistrzostwach Europy, Mistrzostwach Świata i Igrzyskach Olimpijskich. chodzenie kobiet.